Terug naar Praktijkinformatie

Blog

Het mannetje

Een brommertje, een klein karretje erachter, een mannetje van een jaar of 70 komt de camping oprijden, kijkt wat om zich heen, spreekt de overbuurvrouw na wat rondrijden aan…. Ik denk, wie is dat toch, probeert hij wat te verkopen….. Even later moet ik naar de wc, loop over het veld naar de toiletgebouw en zie het mannetje zitten voor een heel klein tentje, hij zwaait uitbundig naar mij, zo van: ‘zie mij eens…..’ Ik antwoord op dit gebaar met een enthousiaste begroeting terug, ‘ik zie hem’! Het mannetje geniet zichtbaar van zijn uitje, blijdschap ten top! Terwijl ik verder loop dwalen mijn gedachten allerlei richtingen op, wat zou het verhaal zijn van dit mannetje, wat maakt dat hij hier alleen is……. Vanmorgen loop ik weer naar het toiletgebouw en precies op dit moment rijdt het mannetje net weg, tentje weer in het karretje, helmpje op. Ik besluit hem vrolijk gedag te wensen, zwaai hem tegemoet met een vrolijk gezicht, er verschijnt een grote glimlacht op zijn gezicht, ik krijg een uitbundige zwaai terug en hij zegt vrolijk: ‘tot ziens’. Zonder elkaar echt gesproken te hebben was er verbinding, hoe mooi! En hoe mooi om te zien dat dit mannetje zo genoot van zijn tentje, hoe klein dit tentje ook was, des te groot was zijn bezit! Maar nog mooier, we zagen elkaar! Dat is vandaag de dag niet zo gewoon meer, ‘s morgens vroeg als ik ons hondje Saartje uitlaat zijn er altijd die met een blik naar beneden langs mij heen fietsen, alsof ik er niet ben, zelfs als ik dan ‘goedemorgen’ zeg amper terug reageren….. Dat voelt naar….. Of die winkelbediende die eigenlijk alleen goedemorgen zegt omdat het protocol is, maar van verbinding, een gemeend en warm goedemorgen is geenszins sprake…… Het maakt de wereld koud, zelfs als de zon schijnt en het lekker warm is buiten. In het werk met kinderen merk ik ook telkens weer hoe belangrijk het is om er echt voor de kinderen te zijn, hoe hard ze dit nodig hebben, maar hoe vaak ze achter het net vissen…. Mooi om bij de boodschap van dit mannetje stil te staan, het kleine te zien en er van te genieten, er iets groots van te maken en dat uit te stralen naar elkaar! Hoe mooi!! — Roland